Lüzumsuz Adam

“[Sait Faik’e] geceleri sinemalarda rastlardim. Tanismazdik. Sinemanin on sirasina oturur, koltuguna iyice gomulurdu. Koyu yesil bir pardosusu, cok dar kenarli, kafasinin biraz ustunde kalan kahverengi bir sapkasi vardi. Sinema donusu dalgin, Beyoglu’nun gece yarisi kalabaligina dalar, ceker giderdi. Sinemada bulunanlar arasinda bu gedikli birinci mevki musterisinin yazisini okuyan var midir acaba, diye cok dusunmusumdur. Kuskusuz, yoktu. Sait Faik, edebiyattan hoslanacak bir okur toplulugunu hazir bulan talihli yazarlardan degildi. Okurunu yetistiren, egiten, okuruyla birlikte olusan bir yazardi. Gercek talihinin de bu oldugu soylenemez miydi?” – Sabahattin Kudret Aksal
(Dogu ve Bati Dergisi, Haziran 1954, Yeni Seri: 5/4)

Ben bir acayip oldum. Gozum kimseyi gormuyor, kimsenin kapimi calmasini istemiyorum. Dunyanin en sevimli insanlari olan posta muvezzilerinin bile… Mahallemden pek memnunum. Yedi senedir cikmadim oradan desem yeri. Hicbir dostum da nerede oturdugumu bilmiyor. Mahallem dedigim; su yedi senedir -uc ayda bir Karakoy’e inip dukkan kirasini almak bir yana- yasadigim yer, uc dort sokak icindedir.*

Mahallem birbirine muvazi uc sokakla, bu sokaklari diklemesine kesen bir diger sokak, bir de bunlardan butun butune bagimsiz…