Ama: Bir Somuncu Baba Romani

Canim kari, görmek bir seye hudut koymaktir belki. Ya görmeden yasayanlar, bizim anladigimiz gibi dünyayi anlamayanlar? Hem görmek icin illa göz mü gerekir ki? Bence hayir. Bazilari bakmasa da görür, gözleri görmese de bilirler…
…
Hayal mi gercek; gercek mi hayal kestiremedigim zamanlarim oluyor benim de. Ve bazi seylerin hayali güzel kendisi degil, biliyorum. Bu kez kendi hayal ettigim birinin hayalleriyle kuruyorum cümlelerimi ben. Kitabi okuyup da bitirdiginde ne demek istedigimi daha iyi anlayacaksin. Ama simdiden söyleyeyim ki hayal gercek gibi degil, siniri, saati, yeri ve hududu yok. Belki de bunun icin güzel ve hayali olmayanlar bunun icin eksik belki de…
…
Bu hikayeyi uzun zamandir tasidim gönlümde. Zaman gectikce unuturum sandim ama unutmadim. Her defasinda yeniden ve yeniden hatirladim. Icimizde her vakit var olan birinin dilinden, kibrin dilinden bir derdi anlatmak icin düsürdüm gönlümü bu satirlara. Kibrim galip gelmesin diye kendimi onunla anlattim. Hayal ettim ve hayalime inandim.
Hem yasadigimiz her sey bir rüya ise ve biz ismine “hayat” diyorsak?