Alle Bøger

“[Sait Faik’e] geceleri sinemalarda rastlardim. Tanismazdik. Sinemanin on sirasina oturur, koltuguna iyice gomulurdu. Koyu yesil bir pardosusu, cok dar kenarli, kafasinin biraz ustunde kalan kahverengi bir sapkasi vardi. Sinema donusu dalgin, Beyoglu’nun gece yarisi kalabaligina dalar, ceker giderdi. Sinemada bulunanlar arasinda bu gedikli birinci mevki musterisinin yazisini okuyan var midir acaba, diye cok dusunmusumdur. Kuskusuz, yoktu. Sait Faik, edebiyattan hoslanacak bir okur toplulugunu hazir bulan talihli yazarlardan degildi. Okurunu yetistiren, egiten, okuruyla birlikte olusan bir yazardi. Gercek talihinin de bu oldugu soylenemez miydi?” – Sabahattin Kudret Aksal
(Dogu ve Bati Dergisi, Haziran 1954, Yeni Seri: 5/4)

Ben bir acayip oldum. Gozum kimseyi gormuyor, kimsenin kapimi calmasini istemiyorum. Dunyanin en sevimli insanlari olan posta muvezzilerinin bile… Mahallemden pek memnunum. Yedi senedir cikmadim oradan desem yeri. Hicbir dostum da nerede oturdugumu bilmiyor. Mahallem dedigim; su yedi senedir -uc ayda bir Karakoy’e inip dukkan kirasini almak bir yana- yasadigim yer, uc dort sokak icindedir.*

Mahallem birbirine muvazi uc sokakla, bu sokaklari diklemesine kesen bir diger sokak, bir de bunlardan butun butune bagimsiz…

Durgun denizin minik dalgaciklari uzerinde, gunesin altin gibi isildadigi piril piril bir sabahti. Sahilden bir mil uzaklikta, denizi kucaklarcasina ilerleyen bir balikci teknesi, martilara kahvalti zamaninin geldigini haber veriyordu. Binlerce marti, bir lokma yiyecek icin mucadeleye girismisti bile. Iste zor bir gun daha basliyordu.

Sicaktan dili disari dusmus bir kopek sarsak, agir ve bezgin adimlarla meydani bir bastan otekine gecip kosedeki kasabin onunde durur.

Oracikta dikilen kidemli sokak kedileri kendilerine benzeyen bu yasli kopegi umursamaz.

Kasap dukkani’nin golgeli kapisinda naylon seritlerden, rengarek boncuklardan olusmus bir sineklik asilidir.

Sineklik kipirdamaz.
Havada en ufak bir esinti yoktur.

Ogle sicagi kasabinin uzerine abanmistir.
Oyle ki sanirsiniz gokten kivilcim yagiyor.
Binalar, agaclar, insanlar ve aciktaki bilumum esya bir isik selinde yikanmaktan bitap dusup yerlere serilmistir.

Kaburgalari acliktan birbirine gecmis yasli kopek, kasabin kapisina mahmur bakislarla bir goz attiktan sonra, yine oyle yalpalayarak koseyi kivrilir, top akasyanin golgesine yatar.

Eyup Sultan, diger bir adi ile Ebu Eyyup el-Ensari Turk Islam tarihinde oldukca onemli bir yer tutar. Hz. Muhammed’in Mekke’den Medine’ye goc ettiginde O’nu evinde ilk misafir eden kisi olan Eyup Sultan bu yuzden Mihmandar-i Nebevi olarak da anilmaktadir. Istanbul kusatmasi sirasinda oldugu ve kendi arzusu ile surlarin dibine gomuldugu soylenmektedir. Istanbul’daki Eyup semtinin adi ondan gelir ve hem kendi adina bir Turbesi vardir hem de Eyup Sultan Camii onun adindan gelir. Islamiyeyi, Tarihi ve Aski birlestirmesi ile taninan Iskender Pala da son romaninda Eyup Sultan’i anlatiyor.