Tasavvuf El Kitabi

Allah’in sürekli müsahede edilmesini öngören sufiler, insanin cok ötesindeki bir Allah tasavvuru yerine insanin Allah karsisindaki durumunu ön plana cikarmislardir. Kabz-bast, vecd, cem’-fark, fena-baka, gaybet-huzur, tecelli, mükasefe, müsahede, kurb-bu’d, hakka’l-yakin gibi kavramlarla bu anlayisi yansitmislardir. Tasavvuf ilminin hem hareket hem de vusul noktasini kelime-i tevhid olarak anlamak, tasavvuf ilmini “tasavvufi metod ve terbiye sistemi icinde bir tevhid ilmi” olarak tarif etmek mümkün görünmektedir.

Tasavvufta Allah, hem ahlaki yetkinlesmenin kaynagi hem de rahmeti her seyi kusatan bir varlik olarak degerlendirilmektedir.

Sufilere göre tevhid Bir’i görme ve bilme halidir. Sufi yalnizca Bir’i görür, yalnizca Bir’i bilir. O’ndan baska varlik oldugunu ne görür ne de bilir. Tevhidin hakikatine eren Bir’den baskasini unutur.